Op deze regenkansrijke Hemelvaart (14 mei) annuleerde de middengroep het vroege dauwtrappen. Maar het ontbijt voor de twaalf (het moest zo zijn…) deelnemers ging wél gewoon door. Was gezellig.
In de kerkzaal zette de bloemschikking gelijk de toon voor deze bijzondere dag: Jezus onttrekt zich aan de ogen van de apostelen. Jezus is niet meer daar waar we hem willen zien. Een witte allium (Jezus) omgeven door een wolk van gipskruid. Daaronder elf (…) witte rozen (de apostelen) met een open hart naar de hemel, als beeld voor het openstaan voor de komst van de Geest. Rond de apostelen veelkleurige bloemen als symbool voor de gehele mensheid.
Voorganger Lieke van Houte had voor deze Hemelvaartszondag gekozen voor het thema ‘Tussentijd’. Wat doe je als het oude voorbij is, maar het nieuwe nog niet begonnen? Als je wacht, maar nog niet precies weet waarop? Dat is tussentijd. Voor de leerlingen van Jezus breekt op Hemelvaartsdag zo’n tussentijd aan. Hun Heer gaat van hen heen. Het vertrouwde is voorbij, het nieuwe nog onbekend. In deze dienst stonden we stil bij die tussentijd in het leven van de eerste leerlingen én in ons eigen leven.
We zongen het mooie Lied 500 (Sytze de Vries): Uit uw verborgenheid voorbij aan onze grenzen, straalt lichte eeuwigheid als daglicht voor de mensen.
De viering begon met Lied 663: Al heeft Hij ons verlaten, Hij laat ons nooit alleen. Wat wij in Hem bezaten, is altijd om ons heen. Als zonlicht om de bloemen, een moeder om haar kind.
Een moeder om haar kind. Ik moest denken aan de afgelopen week toen ik de tentoonstelling over het voormalig Woonoord Schattenberg bezocht. Hier waren de Zuid-Molukkers ‘tijdelijk’ na de oorlog gehuisvest in voormalig Kamp Westerbork. Ja, dan moet je ook wachten, wachten en nog ’es wachten. Soms om wanhopig van te worden.
Lieke haalde het thema ‘wachten’ ook aan indeze tussentijd. Wachten op een nieuwe tijd, een onbekende toekomst, wachten in een azc, wachten op een uitslag van een examen, een onzeker ziektegebeuren etc. Helpt het dan om krampachtig vast te houden aan of melancholisch terug te kijken op het verleden. De Deense filosoof Kierkegaard zei het zo: ‘Het leven moet vooruit worden geleefd en kan achteraf begrepen worden’. In deze tussentijd, markeerde Lieke, mogen we leven in vertrouwen, vanuit de belofte van de Geest. Verwachtingsvol mogen we uitkijken naar Pinksteren!
Voor fotos zie: FOTOS -> DIENSTEN