Dát was het centrale thema van deze viering met ds. Hoogstrate uit Emmeloord… ehhh… Ermelo. Sorry. “Schuldgefühle sind leicht zu haben…”, zo haalde hij aan. Of even snel ‘sorry’ zeggen, als mode van het excuus. Maar er zijn ook zwaardere varianten. Schuld erkennen en bekennen. Schuld vergeven.
Mijn gedachten dwaalden af naar een krantenbericht van deze week. Dit meldde dat oud-premier Dries van Agt drie jaar voor zijn dood bij koning Willem-Alexander heeft aangedrongen op excuses aan Molukkers in Nederland. Hij wilde dat de koning zich als staatshoofd zou verontschuldigen voor de manier waarop de Molukkers door de Nederlandse regering zijn behandeld.
Tsja, inderdaad, schuld vergeven, een lastige weldaad. Voor iedereen.
Hoogstrate legde ons de vraag voor: Wat zijn wij verschuldigd aan God, en aan elkaar? Liefde, trouw en vergeving. Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij anderen vergeven. Of jezelf vergeven. Wat soms ook moeilijk is. En om dan opnieuw te beginnen. In het vertrouwen op Gods barmhartigheid; zijn warmhartigheid.
We zongen ervan in Psalm 33 vers 8:
Wij wachten stil op Gods ontferming,
ons hart heeft zich in Hem verheugd.
Hij komt te hulp en geeft bescherming,
zijn heil`ge naam is onze vreugd.
Laat te allen tijde, uwe liefde ons leiden,
uw barmhartigheid.
God, op wie wij wachten, geef ons moed en krachten
nu en voor altijd.
Voor foto’s zie: FOTO`S -> DIENSTEN